logo

…Τουλάχιστον ας διαλέγαμε σωστές αυταπάτες…

logo

Η ζωή του ανθρώπου είναι περίπου

σαν ένα… αναβράζον δισκίο σε ένα ποτήρι νερό. Κίνηση, περιδίνηση, φυσαλίδες και σύντομη κατανάλωση του χρόνου του και του εαυτού του… Είναι ίσως μια βιταμίνη του Σύμπαντος, απλά για να συνεχίσει το πρόγραμμά του.
Η ζωή δεν είναι τελικά, παρά κάτι που βγήκε από το πάντρεμα του Χρόνου με την Ύλη…
Το αποτέλεσμα είναι θαυμαστό και συγχρόνως ασήμαντο. Μια παροδική αναλώσιμη βιοσκόνη του διαστήματος αλλά και μαζί σαν αποτέλεσμα, το πολύ σημαντικό έργο τής συνειδητότητας τής δημιουργίας από τον άνθρωπο! (Με τον άνθρωπο, η ύλη κατάφερε να μπορεί να βλέπει, να ανακαλύπτει και ως ένα σημείο να διαχειρίζεται τον εαυτό της..).
Για τον λόγο αυτό, ο άνθρωπος πρέπει να έχει στο μέγιστο την φροντίδα και την ευθύνη τής πορείας του! («Ο ιερός εαυτός μας»). Κι αυτό γίνεται επί αιώνες, μέσα από πολλά ρίσκα αναπόφευκτα αλλά και για εξάσκηση των αντοχών αυτής της πορείας του, με τελικό σκοπό την αέναη συνέχεια και βελτίωση της ζωής και της ύπαρξης.
Ένα από τα ρίσκα του ανθρώπου για την ζωή του, είναι το ότι επιλέγει με πράξεις του σε πολύ ανώριμες ηλικίες, ή αποφασίζει επιλογές του π.χ. στα 20 χρόνια του, ενώ θα ήταν πολύ καλύτερο και ασφαλές να είχε στα είκοσι, στα τριάντα, στα σαράντα του, το μυαλό εβδομηντάρη, ογδοντάρη…(Σε εφαρμογή αυτού που λέει η λαϊκή σοφία, «ύστερή μου γνώση, αχ…)

Χονδρικά -αλλά και για να εστιάσουμε λίγο- οι άνθρωποι είμαστε τρεις κατηγορίες. Υπερευαίσθητοι-Μεσαίοι-Ανευαίσθητοι. Αφελείς, έξυπνοι,  ή κακοί και πονηροί. Και εδώ είναι τελικά το τι συνδυάζεται καλά, και τι όχι…
Αν σε έναν υπερευαίσθητο ή αφελή, πέσει απάνω του ένας ανευαίσθητος, ή πονηρός, ο κίνδυνος είναι μεγάλος για τον πρώτο… Διότι θα του φορτωθούν ωμά συμφέροντα και οι υπολογισμοί του, οπότε η σχέση θα εξελιχθεί σε ένα ανήθικο αβάστακτο ωφελιμιστικό πλάνο εις βάρος εκείνου που λόγω ευαισθησίας έχει μειωμένες αντιστάσεις ή άμυνες και έτσι αναγκαστικά θα υποστεί μια ζωή υποταγής, ελλείματος ομορφιάς, με πολλά μάλιστα ανυπόφορα πράγματα…
Το λάθος θα έχει γίνει στα 15, στα 30 ή και στα 40…  και η από τότε δέσμευσή του, υπάρχει φόβος να είναι ασφυκτική, χωρίς εύκολη έξοδο μετά, ή με έξοδο κινδύνου τόσο απονενοημένη  ώστε να τον ρίξει σε χειρότερες καταστάσεις που λόγω απόγνωσης δεν θα τις βλέπει.
Καλό είναι λοιπόν στη ζωή πρέπει να θυμόμαστε -εγκαίρως και προληπτικά- μερικές σοφές ρήσεις όπως:
«Ούτε οι θεοί δεν μπορούν να αλλάξουν το παρελθόν τους», «τα λάθη μας δεν εξοφλούνται ποτέ», «Αδυναμία, το όνομά σου είναι γυναίκα», «εμπιστεύομαι ίσον παραδίδομαι», «στο ταγκό, αν κάνεις λάθος, δεν πειράζει, συνεχίζεις. Δεν είναι όπως στη ζωή», «Η Κόλαση είναι οι άλλοι», «Πάμε να φύγουμε, μυρίζει ανθρωπίλα».

Υπάρχει κάποια τακτική πρόληψης ή αντιμετώπισης όλων αυτών;  Ναι:
Πρώτα να στέκεσαι μπροστά σε έναν καθρέφτη και να λες: «Μεγάλωσα, κατάλαβα κάμποσο την ζωή, τους άλλους αλλά και τα αδύνατα δικά μου σημεία. Μπορώ όμως να αλλάξω όραση επιτέλους και να προσέξω περισσότερο.  Πώς; Να μην βιάζομαι. Να περιμένω στην θέση που είμαι μέσα στο τώρα και υπομονετικά να επιλέγω κατάλληλη πορεία κρίνοντας συχνά σκληρά και ρεαλιστικά τους κοντινούς μου….
Τα κριτήρια επί των τυχόν επιλογών μου πρέπει να είναι πιο αυστηρά, ψαγμένα  και ώριμα. Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια άψαχτου ενθουσιασμού, ή νεανικού αφελούς συναισθηματισμού.
Όλα εξαρτώνται λοιπόν από την σωστή αναλογία στην έμπνευση των αισθημάτων μας με έναν κάποιο επιτέλους θετικισμό. Απόλυτη τεκμηριωμένη κριτική προσώπων μέσα σε επαρκή χρόνο με προέκταση της σκέψης μας σε αυτόν. Έμπνευση και σταθμά, συνήθως δεν πάνε βέβαια μαζί…  Και αυτό ακριβώς είναι συχνά ο κίνδυνος!
Γιατί κάθε τολμηρός οδηγός, ακροβάτης, παραβάτης, είναι αυτός που θα… πέσει πρώτος.
Στη μέση της ηλικίας, όπως και στο μέσον κάθε διαδρομής του, καλό είναι ο άνθρωπος να κάνει μια μεγάλη στάση. Να ξεφορτωθεί ό,τι απορριπτέο δει έστω και αργά ανοίγοντας τα μάτια του! Μετά… να περιμένει υπομονετικά.  Στο ποτάμι της ζωής, θα δει επιτέλους νάρχεται μπροστά του το καλό πλοίο της γραμμής του!
Πρέπει να ακαλύπτει έγκαιρα αν είναι κοντά ο άρπαγας Θερναδιέρος. Ο ρηχός και πονηρός υπολογιστής εκμεταλλευτής των πάντων και τότε είναι αναγκαστική, αναπόδραστη, η απόρριψή του.
Το ίδιο επικίνδυνο είναι να βρεθεί στο σκηνικό της ζωής και κανένας δήθεν άτυχος κλαψιάρης υποκριτής Φομά Φόμιτς, που στην πραγματικότητα, πονηρότατα ψάχνει για υποζύγια να πατήσει, να μεταφορτώσει κι αυτός τα λάθη και ελλείμματα μιας ζωής και να καλοπεράσει «άλλοτε ως γιαγιά κι άλλοτε ως λύκος».
Όλοι οι ανίκανοι, ή αποτυχημένοι εγωιστές, ψάχνουν -πάντα με σενάρια και με πειθώ- για να αρπάξουν τελικά σε βάρος των ικανών, εύπιστων και ωραίων, δόξα, άλλοθι, δύναμη, βόλεμα…
Και πού φτάσαμε έτσι;
…… Μισό δισεκατομμύριο για έναν ποδοσφαιριστή!
82% τηλεθέαση του Μουντιάλ στην… προηγμένη μάλιστα Γαλλία (γράψε 92% τελικά)… !
Πολιτικοί, πρώτοι στις απάτες, στις καταχρήσεις, στα λάθη, στην ατιμωρησία, στον πλούτο!
Καναλάρχες, οι πιο διεφθαρμένοι, οι πιο αμόρφωτοι, οι πιο άσχετοι του χώρου, στυγνοί επιχειρηματίες που θα… «επιμορφώσουν», θα εξυψώσουν, θα «ψυχαγωγήσουν ποιοτικά την οικογένεια και τον άνθρωπο!»
Οι ομοφυλόφιλοι, δοξασμένοι και παραδείγματα πλέον προς αναγνώρισιν (και μίμησιν…).Υπερήφανοι, και πάντα στα κρίσιμα και καλά πόστα! (με δικαίωμα μάλιστα υιοθεσίας ορφανών παιδιών για να αυξάνεται και από εκεί το… είδος)!
Βιβλίο, ιδέα, ποίηση, ευαισθησία, ανθρωπιά, στο μηδέν, στην πάντα και στο πυρ το εξώτερον!!
…Και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε (όπως βλέπετε καθημερινά στις ειδήσεις).
Κάποιοι, χαμήλωσαν τον φράχτη και έσπρωξαν τελικά τον κόσμο στην ζούγκλα……

Η ζωή είναι μια σειρά από αυταπάτες. Τουλάχιστον ας διαλέγουμε σωστά τις αυταπάτες μας…

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

logo
logo
© 2018 ekpompi.gr | Επικοινωνία: kx@ekpompi.gr