logo

Τα Βιβλία τού Κ.Χ.

ΚαφεΒυζαντιοΕΞΩΦ      oi_parex     tv_kai_prasina_aloga      oimen2

         Cafe Βυζάντιο                   Οι Παρεξηγημενοι           TV και Πράσινα Αλογα             Οι μεν και οι Δε

kanalarchis      andreas       apagor      kar_trilogy_cover

Το τέλος του Καναλάρχη        Ο Ανδρέας κι εγώ             Απαγορευμένα Κείμενα      Πολιτική Παρακμή <Κραχ> 

 

gymnh      Greta_Garbo       tzanis      byzanb      allagh

   Γυμνη Γυναικα              Greta Garbo              Janis Joplin             Cafe Bυζάντιο      Μια ΑΛΛΑΓΗ που ναυαγεί 

 

byzantio       2034265-big      John_Lennon Υπέροχες Νυχτες

Οι χυδαίοι στην εξουσία    John Lennon             Cafe Bυζάντιο                             Υπέροχες Νύχτες

       

 
—————————————————————————————————————————————————————————————-

Το καλό αγωνιστικό ποιοτικό βιβλίο, σαν μοναδικό είδος ελεύθερης διακίνησης ιδεών βάλλεται από παντού, για να εμποδιστεί η αφύπνιση του κόσμου, έναντι των επιτηδείων κατεστημένων που μας έχουν κυκλώσει. Θα μπορούσε σίγουρα και ο Κ.Χ. (μετά από τους αγώνες του στην Αντίσταση, τα 16 βιβλία του, άρθρα στον Τύπο κ.λ.π.) να έχει καταλάβει μια καλοπληρωμένη θεσούλα οπουδήποτε και από εκεί να λιβανίζει τους ισχυρούς και να προβάλλεται με  διάφορα μπλα – μπλά στους πολλούς, όπως κάνουν όλοι. Δεν αφέθηκε σε αυτή την «επιτυχία» και στην χαρά να τον τιμάνε κάπως έτσι οι άλλοι… Σαν θυμωμένος και αγωνιζόμενος συγγραφέας πιστεύει ότι η θέση του είναι έξω από τα εκμαυλιστικά κυκλώματα της σήψης. Πιστεύει ότι χρήσιμος (και κρίσιμος σήμερα) ρόλος είναι να τολμάει κανείς μερικές αλήθειες. Όσο κι αν κοστίζει αυτό… Και κοστίζει. Αλλά, ακόμα κι αν μείνουν μόνο τα βιβλία του στο τέλος, αυτά θα είναι μια έντυπη υψωμένη διάτρητη σημαία που δεν θα μπορέσει να την κατεβάσει κανείς ποτέ… Τέτοια βιβλία «αναπτύσσουν αντισώματα» εξέγερσης, κόντρα στην αδράνεια που το Σύστημα έχει επιβάλλει. Κείμενα λοιπόν σαν αυτά, ασφαλώς και ήταν φυσικό να καταστήσουν τον συγγραφέα τους «απαγορευμένο» από ένα Σύστημα που τρέμει γνωρίζοντας πόσο από τέτοιες γραφές κινδυνεύει. Τρέμει μήπως και ξυπνήσει ο κόσμος… Για αυτό μανιασμένα παρουσιάζει αυτούς που ξέρετε, τους ακίνδυνους και μεθοδεύει προγράμματα σιωπής ή ακόμα και απειλές για όσους φοβάται. Στην τελική έκβαση όμως, σημαντικό ρόλο θα παίξει και ο αναγνώστης αν καταλάβει επιτέλους την κρισιμότητα του ρόλου του και της εποχής του και αποφασίσει μερικά πράγματα…
Ένα μέρος των βιβλίων του παρουσιάζεται πιο κάτω για μια πρώτη ενημέρωσή σας.
Ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας στην σελίδα αυτή.

kanalarchis2

«ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ»

Η Πτώση του Καναλάρχη

«ήταν ένα πουλί που είχε έρθει περπατώντας»..

Για το βιβλίο Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε κατά κάποιο τρόπο να ανήκει στην κατηγορία της μυθιστορηματικής βιογραφίας. Δεν είναι όμως τελικά ούτε μυθιστορηματικό, ούτε βιογραφικό. Αναφέρει πραγματικά πρόσωπα χωρίς το όνομά τους, απόλυτα πραγματικές καταστάσεις και γεγονότα χωρίς ημερομηνία και φωτογραφία και χωρίς μύθο. Και κάπου πίσω από όλα αυτά υποκρύπτει συναισθήματα, ευαισθησίες, σκέψεις βαθύτερες και ανθρώπινες αδυναμίες που γύρω τους συναντήθηκαν και άνθισαν στιγμές δημιουργίας και πατριωτισμού αλλά και σκευωρίες, αλαζονείες και πλεκτάνες μέχρι την τελική πτώση που έρχεται πάντα για τα μοιραία πρόσωπα και για τα ωραία πράγματα που φθίνουν στα χέρια των εποχών και του χρόνου… Παρ” όλα αυτά το βιβλίο αυτό παρουσιάζει γεγονότα που πέταξαν ψηλά, που χτύπησαν και χτυπήθηκαν. Που ο πιλότος τους και πρωταγωνιστής ήταν τελικά ένα πεζοπόρο πουλί που οι καιροί και οι άνεμοι το ήθελαν χτυπημένο στη γη… Έτσι παρουσιάζονται εδώ στοιχεία από πρώτο χέρι, που κυλάνε παράλληλα με τα δρώμενα στα ΜΜΕ και με κάμποση ιστορία του χώρου και των ανθρώπων του. Εκθέτει ή υποκρύπτει προσωπικότητες του καλού και του κακού, με σκιές προσώπων περαστικών αλλά φυλαγμένων σταθερά σε ένα αρχείο ανεπανάληπτων ντοκουμέντων για κάθε ενδεχόμενο. Αποδίδει δικαιοσύνη και υποστήριξη σε αυτούς που νικήθηκαν… με άφεση τελικά για κανάλι και καναλάρχη, όχι γιατί ήταν ιδανικοί αυτόχειρες, αλλά γιατί ήταν πολύ καλύτεροι από τους εκτελεστές τους που επέζησαν. … Το βιβλίο θα αναρτηθεί σε 12 πρωτόλειες συνέχειες και μετά θα τυπωθεί σε διακόσιες σελίδες και θα είναι το 16ο βιβλίο του Κώστα Χατζιδάκη. Πρόλογος Το Σύστημα δεν κινδυνεύει από πολιτικούς ή από αναρχικούς. Από μανιακούς ή από τρομοκράτες. Τρομοκρατείται μόνο από τους απρόβλεπτους… Απρόβλεπτος είσαι όταν π.χ. υποστηρίζεις χουντικούς μετά την πτώση, την παρακμή και την έκθεσή τους στην κοινή γνώμη. Όταν τα βάζεις με πολύ ισχυρούς από το οικονομικό, το πνευματικό ή το πολιτικό κατεστημένο. Όταν εκδίδεις Ελληνιστικά περιοδικά την ώρα που ο Τύπος εκπορνεύεται και όταν στήνεις έναν τηλεοπτικό σταθμό χωρίς κότσια και κεφάλαια. Με μόνο κεφάλαιο τις ψυχές μερικών ακόμα Ελλήνων απελπισμένων ιπποτών, της τελευταίας στρογγυλής τραπέζης της σύγχρονης πνευματικής δημοσιογραφικής – τηλεοπτικής Ιστορίας μας… Απόπειρα για γέλια, θα είπαν οι ισχυροί. Απόπειρα αυτοκτονίας θα είπαν οι συνετοί και οι ειδήμονες. Ναι , αλλά ίσως για να αποδείξουν κάποιοι «απροσάρμοστοι» -έστω με λίγες πιθανότητες επικράτησής τους όντως- ότι μπορούν ακόμα να πορεύονται προς τα απάνω, χωρίς να εκπορνεύονται και χωρίς να εμπορεύονται… Τουλάχιστον μέχρι τινός… Κάπως έτσι ή αλλιώς γεννήθηκε στην τύχη, εκεί γύρω στο ’91 ένα κανάλι προσπαθώντας να φέρει μια απόπειρα τηλεοπτικής Άνοιξης που όμως και παρ” ελπίδα διάρκεσε πολλούς Χειμώνες για να τους κάνει φωτεινότερους. Πανζουρλισμός, θρίαμβος των «κουζουλών» δημοσιογράφων, αναπνοή και ανακούφιση του κόσμου από την μπόχα που τον απειλούσε, ακολούθησε! Η σοβαρότητα, η αυτοσχέδια ευθύνη και η ποιότητα, ξαναβρήκαν την θέση τους. . Δεν τολμούσαμε να κυκλοφορήσουμε χωρίς να μας σφίγγουν χέρια, να μας αγκαλιάζουν καθημερινά οι πιο αυθόρμητοι, ή να μας χαμογελάνε με μια ευγενική κλίση του κεφαλιού οι πιο σοβαροί. Κάποιοι όμως φαίνεται ότι ανασκίρτησαν, χολώθηκαν, μπήκαν αμέσως σε περισυλλογή. Στην αρχή προσπάθησαν να δώσουν διάφορους χαρακτηρισμούς για το κανάλι, «Τζαμπατζίδικο κανάλι, γραφικό, δεξιό, μικρό καναλάκι σαν μπουτίκ» κ.α. Αλλά οι αθρόες επισκέψεις καλεσμένων προσωπικοτήτων όλου ανεξαιρέτως του πολιτικοκοινωνικού φάσματος τους διέψευδαν καθημερινά. Η ελευθερία του λόγου και το άνοιγμα προς το κοινό κάθε ιδέας ακόμα και αντιεξουσιαστικών αποχρώσεων, ήταν ένα ακόμα χαρακτηριστικό στοιχείο εκεί, μιας ανεπανάληπτης πολυφωνίας. Το κανάλι, από μια ιδέα στο πόδι, από μια μικρή παρέα φίλων που αγκαλιάστηκαν εκεί, απέκτησε οντότητα και υπόσταση και ήταν πια μια σταθερή τηλεοπτική πραγματικότητα. Ακόμα και για εκείνους που είχαν πιστέψει στην αρχή ότι αυτό θα είχε μια σύντομη ημερομηνία λήξεως… Ποια συναισθήματα και ποιες ανησυχίες δημιουργήθηκαν όταν όλοι αυτοί είδαν, ότι μετά τα πρώτα τέσσερα χρόνια, πήρε θεαματικά κι όλας την απάνω βόλτα; Γιατί δεν ήταν πια αυτό ένα κανάλι αλλά ένα πλοίο τρελών, ένα βήμα σοβαρής δημοσιογραφίας, μια ανάσα ανακούφισης των ανθρώπων του βιβλίου, ένα κίνημα ανάταξης ιδεών που αποκτούσε οπαδούς. Αλλά ίσως και μια εγκαιροφλεγής «αυτοκτονία», που σιγά σιγά εντοπιζόταν μέσα στον πρωταγωνιστή της. 1 «Να περιμένετε όταν το μυρμήγκι βγάζει φτερά και τότε…» Άγνωστες πτυχές – η ψυχογραφία του καναλάρχη, γεγονότα, συμπεριφορές. «Είμαι ένα πουλί που ήρθε με τα πόδια»… Πρέπει να δούμε εδώ, όσο επιτρέπει μια σύντομη προσωπική σκιαγραφία, τον «απροσάρμοστο» καναλάρχη πριν αποκαλύψουμε τα άλλα γεγονότα και παρασκήνια. Αυτό, με βάση γνωστά -και μερικά ομολογημένα και από τον ίδιο- δεδομένα ώστε έτσι να έχουμε την βάση μιας εικόνας που θα μπορεί να βοηθήσει στην εξήγηση πολλών από τα μετέπειτα γεγονότα και εξελίξεις που θα παρουσιάσουμε. Ο ίδιος –ακροδεξιά πατριώτης, καλοφαγάς, ετοιμόλογος και ερωτικά ποιητικός ή ποιητικά ερωτικός άνθρωπος, με αφόρητη όμως αγάπη και στο χρήμα, στην δύναμη και την εξουσία, ήταν επίσης ένας επιτυχημένος αρθρογράφος, λιβελογράφος ενίοτε, αλλά και ποιητής. Δήλωνε τρελός «αλλά ωραίος τρελός» και ακόμα ότι είναι «ένα πουλί που ήρθε με τα πόδια». Σκληρός στους πιο αδύνατους, τολμηρός στις θέσεις του, με αμίμητη παλικαριά και προς τους ισχυρότερους αντιπάλους του αλλά και με απόλυτο σεβασμό ελευθερίας του λόγου των φίλων του. Οκτώ χρόνια, αν και ακροδεξιός, αν και αυταρχικός, δεν επενέβη και δεν παρατήρησε και δεν περιέκοψε ποτέ το περιεχόμενο εκπομπών του υποφαινόμενου συγγραφέα ο οποίος πολλές φορές και οξύτατος ήταν και συχνά δεν συνέπλεε μαζί του. Κάποια φορά ας πούμε, κουρασμένος από τις βολές και τον διασυρμό που υφίστατο, γενικά από τους απέναντί του, έδωσε δια του διευθυντού του εντολή, κατά την 30η επέτειο της δικτατορίας του ’67, οι συνεργάτες του σταθμού, να μην κάνουν αναφορές στην δικτατορία και στον τέως βασιλιά, ούτε υπέρ ούτε κατά. «Αρκετά τους έχω πληρώσει όλους αυτούς» είπε. Έλα όμως που ο γράφων είχε καλεσμένο τον Παναγούλη στην ωριαία εκπομπή του κατά την ημέρα εκείνη και ήθελε να τα πει; Ο Παναγούλης ήρθε, στην εκπομπή ειπώθηκαν τα όσα για την δικτατορία, και ο καναλάρχης δεν είπε λέξη για αυτό το «ατόπημα». Σε κάποια άλλη περίπτωση η ομήγυρης ήταν στο γραφείο του, λίγο πριν την προγραμματισμένη εκπομπή. Ήταν εκεί ο υπουργός Παναγιωτόπουλος με την γυναίκα του, η Άννα Συνοδινού και ο διευθυντής του. Αυτάρεσκα από την θέση του λέει στον υποφαινόμενο που είχε τότε την εκπομπή βιβλίου στο κανάλι. -Καλά, επιτρέπεται εσύ να έχεις εκπομπή στο κανάλι μου και να μην έχεις παρουσιάσει ποτέ τα βιβλία μου; Και η απάντηση: -Όταν θα γράψεις κάποτε κι εσύ ένα σοβαρό βιβλίο, θα το παρουσιάσω»!… Πιστεύει κανένας ότι αν είχε ειπωθεί αυτό σε άλλον καναλάρχη θα συνέχιζε εκπομπές;… Αλλά τους ωραίους τρελούς, όταν ως μυρμήγκι τους συνεπαίρνουν τα φτερά τους που φύτρωσαν, τους περιμένει μια καλομελετημένη από σκοτεινούς ανέμους, μοίρα Ικάρου… 2 Σύνθετη ψυχολογία: ρατσιστή, καλλιτέχνη, ηγεμονικού αλλά όχι συγκεντρωτικού μπροστάρη, πιστού Έλληνα, καθαρόαιμου πανέξυπνου επαρχιώτη, ευαίσθητου ποιητή, δυναμικού βραβευμένου δημοσιογράφου αλλά και Ανθρώπου όταν έλεγε: «Πρέπει να δίνουμε πάντα κάτι στα παιδιά των φαναριών. Είναι παιδιά…» Κάποτε ο υποφαινόμενος, ο οποίος είναι η αλήθεια ότι ήταν από αυτούς που έφερναν τους πιο εκλεκτούς καλεσμένους στις εκπομπές εκείνες, έλαβε μια ανθοδέσμη. Ήταν από τον καναλάρχη σε στιγμή σπάνιας αβρότητας. Συνοδευόταν από ένα σημείωμά του: «Κώστα, συγχαρητήρια για την εκπομπή σου με την Συνοδινού»! Με τον «καναλάρχη» είχαμε γνωριστεί μετά το ’63, τότε που συγκατοικούσαμε σε φοιτητική περίοδο, κάπου στο Κουκάκι. Οι παρέες μας ήταν τότε με αριστερούς στους οποίους αυτός αν και μόνος του, τους έμπαινε άγρια. Πολλές φορές τον σιγοντάριζα για να μην είναι στην γωνία και αυτό το θεωρούσε συμμαχία, αν και ήξερε ότι ήμουν αντίθετός του. Του άρεσε π.χ. όταν σατίριζα το πώς περίπου θα ήταν ένα συνέδριο κομμουνιστριών εργατριών στο ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας. Όταν όμως έπαιρνε δέμα από την πατρίδα του, κλειδωνόταν διακριτικά στο δωμάτιό του για να το ανοίξει… Πρώιμος εκδότης εντύπων από τότε ο φίλος μου αυτός, πρώιμος δεξιός, πρώιμες και συμβατικές και οι φιλίες αυτές… Μετά, ακολουθήσαμε διαφορετικές πορείες και χαθήκαμε στην ανωνυμία της πρωτεύουσας και των καιρών που είναι «γλύπτης των ανθρώπων παράφορος» κατά το Οδυσσέα Ελύτη.. Ακολούθησε το βασιλικό πραξικόπημα του ’65, η δικτατορία των συνταγματαρχών, τα ταξίδια μου στο Παρίσι για να συναντώ τον Βαρδινογιάννη, η αντίσταση, η φυλάκισή μου, τα πρώτα μου βιβλία μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, ας την πούμε αποκατάσταση… Είχαν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια όταν «ξανασυναντηθήκαμε» με τον πιο αναπάντεχο μάλιστα δημοσιογραφικό τρόπο! Βλέπω ξαφνικά ένα πρωί στα περίπτερα, απροειδοποίητα μάλιστα, ολόκληρο πρωτοσέλιδο που με αφορούσε! Έγραφε : Καραμανλής για τους Απριλιανούς: «Δικά μου παιδιά είναι αυτοί, εμένα θα φωνάξουν τώρα», είχε πει ο Καραμανλής το 67 στον Βαρδινογιάννη για στους συνταγματάρχες, όπως γράφει σε αποκαλυπτικό βιβλίο του ο συγγραφέας και αντιστασιακός Κώστας Χατζιδάκης… Έμεινα. Κινδύνευα να πάω φυλακή γιατί θιγόταν το πρόσωπο τού Προέδρου Δημοκρατίας και ο Παύλος Βαρδινογιάννης είχε πεθάνει ώστε να με επιβεβαιώσει. «Είσαι τρελός;» τού είπα στο τηλέφωνο όταν τον πήρα. «Αφού έχει δημοσιοποιηθεί και δεν διαψεύστηκε, δεν μπορεί τώρα πια να μας διαψεύσει κανείς» ήταν η απάντηση και βρεθήκαμε λίγο μετά για να τα πούμε από κοντά. Ακολούθησε και άλλη ανορθόδοξη κίνησή του. «Γράψε κάτι για την εφημερίδα μου. Δεν υπάρχει λογοκρισία και αν θα με βρίζεις, θα το βάζω στην πρώτη σελίδα» μου πρότεινε… Του έστειλα καμιά δεκαριά άρθρα στα οποία περνούσα εντελώς τις δικές μου απόψεις. Το «οι Φρέντυ Γερμανοί ξανάρχονται», μια δριμύτατη κριτική κατά του γνωστού χαμαιλέοντα δημοσιογράφο και το ακόμα πιο γνωστό «Να φοβάστε τις δικτατορίες που δεν βγάζουν τανκς»… Δεν τα λογόκρινε ποτέ! Αργότερα έβαλα στο περιοδικό μου «Καταγγελία», μια συνέντευξή του στην οποία μεταξύ των άλλων ανήγγειλε τον ήδη στηνόμενο τηλεοπτικό σταθμό του στον οποίο βέβαια με κάλεσε αμέσως. Όταν συναντηθήκαμε πάλι για να κάνουμε τις σχετικές συζητήσεις και συμφωνίες, τού πρότεινα τρεις εκπομπές με δυναμικούς τίτλους. «Υπάρχει και βιβλίο», «Αντίλογος» και «Διάλογοι χωρίς στοπ». Παρ΄ότι θα μπορούσε να έχει άποψη, τους δέχτηκε και τους τρεις τίτλους ασυζητητί. Είπαμε ότι ήταν γενικά πολύ ετοιμόλογος και αποστομωτικός. Όταν του είπα «έρχομαι αλλά μην μου κουβαλήσεις εδώ όλους τους χουντικούς», μου απάντησε αμέσως: «Γιατί, εσύ χουντικός είσαι;» Δεν τα έβγαζα πέρα εύκολα μαζί του. Εγώ. Κάποιοι άλλοι όμως;… 3 Ο σταθμός μπουτίκ, τα εγκώμια επωνύμων και το βιβλίο συγχαρητηρίων. Η επιτυχία τον κάνει σταρ αλλά ο σταρ χαλάει σιγά σιγά την επιτυχία… Στα ψηλά σε ερωτεύεται η αλαζονεία που σε κάνει να ξεχνάς τις αξίες που σε ανέβασαν. Πώς κόπηκε η εκπομπή με καλεσμένο τον Πλεύρη και πως έκοψε από πραγματική αβρότητα προς την οικογένεια Παπανδρέου, εκπομπή με καλεσμένο τον Γ. Παπανδρέου. Πως τού δόθηκε το βραβείο της Εταιρείας Υπεράσπισης Αξιών. Αλλά… το ύψος ζαλίζει, οι επιλογές γίνονται πια υπό πυρετό και… … Χαίρε Καίσαρ. Αν αντί για συνετούς φίλους αγκαλιάζεις Βρούτους, ανοίγειςς τον δρόμο τους… Ήταν πια μόνο ζήτημα χρόνου! Το κανάλι μπουτίκ, το καναλάκι όπως το ανέφερε με αλαζονεία ο μετέπειτα υπουργός Χατζηδάκης, αλλά που έγινε το λίκνο τουλάχιστον μιας δεκάδας γνωστών σήμερα δημοσιογράφων, έγινε πια ένα υπολογίσιμο κέντρο. Οι απλοί αντίπαλοί του προσπαθούσαν φανερά να κάνουν εκεί μερικές εμφανίσεις. Οι άλλοι αντίπαλοι απλά σφίγγονταν… Το βιβλίο επισκεπτών και κρίσεων γέμισε δυο τόμους και ετοιμαζόταν για τον τρίτο. Θα αναφέρουμε πιο κάτω αφιερώσεις εκεί και υπογραφές μεγάλες καθώς και το ανέκδοτο περιεχόμενο εκπομπών, επτά από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες… (Συνοδινού, Κατσαρού, Βενιζέλου, Ψαρούδα Μπενάκη, Πολύδωρα, Γλέζου, Παναγούλη) Ο καναλάρχης, άρχισε να δείχνει ότι είχε βρει επιτέλους το πραγματικό του εκτόπισμα και το χαιρόταν. Κάπου αυτός ο άνθρωπος είχε ηγετικά προσόντα που εκεί έγιναν έντονα αισθητά φτάνοντάς τον στις πραγματικές του διαστάσεις. “Ελαμπε και πραγματικά τον καμάρωνα γιατί πια η ολική συμπεριφορά του είχε πάρει την μορφή ανθρώπινου αρχηγού αντί του φανατικού δυνάστη του χώρου του ή του νοσηρού αρχομανή κομπλεξικού δεσπότη του χώρου του. Ήταν τότε που μέσα στους καλεσμένους μου είχα προσκαλέσει και τον Γιωργάκη Παπανδρέου. Αδελφό Πρωθυπουργού όπως αυτοαπεκαλείτο. Η εκπομπή θα ήταν αν όχι επιβλητική, πάντως σίγουρα πολύ ενδιαφέρουσα και αρχειακή. Και όμως ο υποτιθέμενος στυγνός υπολογιστής καναλάρχης με πήρε τηλέφωνο για να με παρακαλέσει να ματαιώσω την πρόσκληση. Έμεινα. «Είσαι με τα καλά σου. Αύριο θα μιλάνε όλοι για εμάς, θάναι πρώτο θέμα» του είπα. «Κώστα, δεν κάνει να διασύρουμε με τα όσα θα λεχθούν και θα δειχθούν, μια πολιτική οικογένεια και μάλιστα του Πρωθυπουργού για να κάνουμε ακροαματικότητα» επέμεινε και ματαίωσα την πρόσκληση.. Τα τηλέφωνα μετά από κάθε εκπομπή του υποφαινόμενου, έσπαγαν κυριολεκτικά. Η γνωστή σήμερα δημοσιογράφος Τ.Ι. θυμάται τα σχετικά πειράγματά της: «Φτάνε πια, φτάνει πια, μα τι τους λέτε τέλος πάντων» ρωτούσε χαμογελαστά.. Έπνεε πλέον ούριος άνεμος που μας έσπρωχνε μπροστά και πάνω, που γυρίζει ανάποδα τις ομπρέλες αλλά και που μπαίνει ακόμα και μέσα στα μυαλά… Η απόφαση πάρθηκε ξαφνικά, ή μετά από πολλά μαγειρέματα και διαβουλεύσεις; Αγοράστηκε (ως ενοίκιο βαπτίστηκε) το 5όροφο μέγαρο, και ο αητός του έπιασε αμέσως τον τελευταίο όροφο για φωλιά του, στον οποίο όμως και απομονώθηκε. Πανηγυρική μεταφόρτωση, εντυπωσιακή εγκατάσταση πλέον, με πορτιέρηδες, μπαρ και μεγαλείο. Ακόμα και ο Ροζέ Γκαρωντύ ήρθε κατ εξακολούθησιν τιμητικά καλεσμένος στην εκπομπή του γράφοντος… Την φορά αυτή όμως δεν έστειλε για την εκπομπή εκείνη, μπουκέτο με λουλούδια ο καναλάρχης… Είχε γίνει απλησίαστος, κλεισμένος σε μια προσωπική ζωή κεταφεύγοντας στην μοναξιά του αρχηγού, μοναξιά απομόνωσης που όμως σιγά σιγά μεταδιδόταν σε ένα έκαστο από τους συνεργάτες παρουσιαστές εκπομπών. Και ενώ όλα ήταν έτσι, η κόπωση για το στήσιμο από το πανάκριβο ακίνητο ο μόχθος της μεταστέγασης και η όλη μεταφορά του σταθμού, η εξάντληση από τα πολλά κέντρα στα οποία έπρεπε να αποδίδει, ασφαλώς του προξένησαν μεγάλη φθορά. Δεν άργησε αυτό να τον φέρει κάτω από δραματικές συνθήκες σε βαρύ βαρύτατο καρδιακό επεισόδιο και στο Ωνάσιο. Η τύχη πάει μαζί με την ατυχία, η επιτυχία είναι ψυχοφθόρα ψευδαίσθηση και εκδικείται… «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» Το πλήγμα ήταν βαρύ, βαρύτερο δεν γινόταν. Αλλά ο καναλάρχης δεν θα έπεφτε από αυτό γιατί οι εξελίξεις και η μοίρα, τού είχαν άλλα σχεδιάσει… Όταν κατά ανέλπιστο τρόπο βγήκε από το νοσοκομείο πολύ λαβωμένος, πολύ ανθρώπινος μετά από την εμπειρία θανάτου που πέρασε αλλά πάντα μάχιμος, το ύφος και ο λόγος του είχαν αλλάξει κατά τρόπο σχεδόν συγκινητικό.Ήταν ένας άλλος άνθρωπος. Μετά την επιστροφή του από το γνωστό τούνελ θανάτου, ζήτησε την πρώτη εκπομπή να την κάνουμε μαζί. Στιγμές αγνότητας παιδικών χρόνων και κράτημα από εκεί; Στιγμηαία ευαισθησία και επιστροφή του από την ματαιότητα; Ήταν ένας χείμαρρος de profundis που θα παρουσιαστεί στο τέλος ετούτου του βιβλίου. Μετά από μια εκπομπή με κάποιο ψυχίατρο την ίδια χρονική περίοδο, εκείνος επιχείρησε εμπιστευτικά μια επιστημονική του πρόβλεψη: «Ο καθένας που περνάει μια τέτοια εμπειρία θανάτου, μιλάει ακριβώς έτσι. Σε τρεις μήνες όμως θα είναι ίδιος και απαράλλαχτος με τον παλιό εαυτό του»… Είχε δίκιο. Υπήρχαν οικονομικές ανάγκες, που όσο ο καναλάρχης απλωνόταν, μεγάλωναν και αυτές. Το πολυόροφο έσερνε κρυφές πληγές. Η μεγάλη μερσεντές με σωφέρ ήταν η νέα φιλοσοφία του και φανερά πια απαιτείτο αύξηση των εσόδων. Την ανέθεσε σε μια τσαπερδόνα που λειτουργούσε εν λευκώ και έφτασε στο σημείο να πει: «Κόβεται η μια εκπομπή σας. Στο κάτω κάτω δεν εισπράττουμε ούτε δραχμή από αυτή…» Απίστευτο να πει κανείς στα πρωτοπαλίκαρα και στους ευπατρίδες συνδημιουργούς του σταθμού κάτι τέτοιο. Ο ιδανικός κόσμος άρχισε να πληγώνεται πληρώνοντας αυτός την φθορά των πιστών του κορυφαίων που τον πρόδιδαν πλέον φανερά αλλά και τον υπονόμευαν εν ψυχρώ υπογείως χωρίς ο ίδιος να το δει. Όταν το είδε και τους απομάκρυνε, ήταν ήδη αργά. Οι φανερές πλάνες συμβουλές τους και άλλο τόσο οι εν κρυπτώ σκοτεινές διαδρομές τους, προετοίμαζαν από καιρό το έδαφος που κανείς δεν έβλεπε ότι αντίθετα από τον πρώτο καιρό, ήταν πια μια κινούμενη άμμος. _______________ Σε κάποια σκοτεινά γραφεία έγιναν διαδοχικά τρεις απανωτές συσκέψεις για να μελετήσουν το «θέμα» και τις προεκτάσεις του και να προταθούν και να σχεδιαστούν μέτρα. Στο παιχνίδι μπήκαν τελικά άλλα τρία γραφεία, ενώ ένα τέτερτο αρνήθηκε συμμετοχή. Το ζητούμενο ήταν να βρεθούν δολώματα καλά, Εφιάλτες και Κερκόπορτες. Και βρέθηκαν όπως θα αποκαλύψουμε. Εστιάστηκαν ευάλωτα σημεία του δημιουργού, συνενώσεις συμφερόντων και προσωπικοτήτων προσωπικά ενοχλημένων από διάφορες αποκαλύψεις και χρόνιους διασυρμούς τους, αλλά και μια ιερά συμμαχία των μεγάλων καναλιών που φοβήθηκαν την τηλεοπτική Άνοιξη. Πολύ περισσότερο όταν είδαν ότι το αστείο είχε κρατήσει οκτώ χρόνια και δεν ήταν πια καθόλου αστείο. _______________________ 4 Πως τού δόθηκε το βραβείο της Εταιρείας Υπεράσπισης Αξιών. Το κόμμα οπισθοδρομικής κομπανίας… Συζήτηση με την Δέσποινα Παπαδοπούλου. Αλλά… το ύψος ζαλίζει, οι επιλογές γίνονται πια υπό πυρετό, τα δολώματα, που δεν είναι βέβαια ορατά, έχουν πάρει τον δρόμο τους… Πως σου πήραν το μεζέ απ το στόμα … Χαίρε Καίσαρ. Αντί για συνετούς φίλους όταν έχεις αγκαλιάσει Βρούτους, είναι έτοιμοι και οι λάκκοι και τα στιλέτα… Διπλή παραίτηση του υποφαινόμενου. Ήταν πια μόνο ζήτημα χρόνου! Δεν ξέρει κανείς αν έρχεται κάποια χρονική στιγμή συζυγίας μοιραίων γεγονότων που πολλοί ονομάζουν σύμπτωση, ή αν η κάθε προσωπικότητα επιλέγει μόνη της να πάρει αποφάσεις και να αλλάξει ρότα προς μια καλύτερη ή προς μια καταστροφική κατεύθυνση. Ο καναλάρχης, από μια φυλλάδα που είχε και ένα περιοδικό για θετικές πατριωτικές κορώνες, ξαφνικά απέκτησε κανάλι, φωνή ηχηρή και υπολογίσιμη, συνεργάτες και υποτακτικούς, κύρος και βραβεύσεις, που ούτε να τις ονειρευτεί δεν θα μπορούσε ποτέ. Δεν ήταν καθόλου μακριά η απόκτηση μεγάρου, η μεγάλη μερσεντές με σωφέρ, αλλά και οι μοιραίες δοσοληψίες που πάνε πακέτο… Ήταν πάντως την δεδομένη στιγμή, η καταξίωση ενός αμαρτωλού ρομαντικού, ενός δυναμικού ακροδεξιού πολυσχιδή ποιητή και ανθρώπου: Ερωτικού, πατριώτη σκληροτράχηλου και βωμολόχου δημοσιογράφου και οικονομοκυνηγού. Άνθρωποι που ούτε καλημέρα δεν του έλεγαν ως τότε, ξαφνικά άρχισαν να επισκέπτονται το γραφείο του. Στους τοίχους πλήθαιναν τα βραβεία και ο «γενικός διευθυντής» και ιδιοκτήτης άρχισε πλέον να γίνεται απλησίαστος. Η εισήγησή μου στο συμβούλιο της Εταιρείας Υπεράσπισης Αξιών (που είχε βραβεύσει ήδη την Άννα Συνοδινού, τον Σολωμό Σολωμού, τον Ιωάννη Γρίβα, τον Ροζέ Γκαρωντύ και την Λιάνα Σουβαλτζή), έπεσε σαν βόμβα. Προτείνω τον καναλάρχη για βράβευση! Η πρόταση ήταν υπολογίσιμη γιατί την έκανε ο ιδρυτής της εταιρείας αλλά και διττά επιλήψιμη αφού εγώ και εκπομπή είχα στο κανάλι του και η εταιρεία εμφορείτο από τάσεις τελείως αντίθετες προς έναν σταμπαρισμένο πολιτικά άνθρωπο. Το σκεπτικό μου πρέπει να πω ότι ήταν να δεσμευτεί ο καναλάρχης να παραμείνει απολιτικός, να προβάλει την εταιρεία, αλλά και να επιβραβευθεί και ενισχυθεί η νέα του τάση πολυφωνίας και σεβασμού της άποψης των άλλων. Ακολούθησε θύελλα. Η ομάδα του προέδρου οικιστικολόγου Σπηλιόπουλου απέρριψε δυο φορές την υποψηφιότητα αλλά εγώ είχα την πλειοψηφία. Στο τέλος βρέθηκε η φόρμουλα. Το άρθρο περί βραβεύσεων απαιτούσε αιτιολόγηση της βράβευσης και η φράση που μπήκε στο σκεπτικό της απόφασης έσωσε την κατάσταση και ήταν και ειλικρινής και συνεπής. Ο καναλάρχης δεν θα βραβευόταν σαν προσωπικότητα αλλά μόνο στο κομμάτι της ελευθερίας λόγου και άποψης που τηρούσε και που υπερασπιζόταν στο κανάλι του! Ακολούθησε το γεγονός βράβευσης στον Παρνασσό παρουσία πολλών επισήμων καλεσμένων από τον υποφαινόμενο, γεγονός που το βίντεό του είναι αναρτημένο. Μετά από λίγο έγινε η αναγγελία της ιδρύσεως του νέου του ακροδεξιού κόμματος! «Τι το θέλεις πάλι το κόμμα, την Βουλή, τα μάταια αυτά; Έχουμε την δική μας Βουλή, το κανάλι. Από εκεί αγορεύεις και σε ακούει περισσότερος κόσμος. Είναι η δική σου μικρή Βουλή»… Δεν απάντησε και σε λίγο κλήθηκα σε συγκέντρωση στα γραφεία του κόμματος. Έπρεπε να πάω για μια και μοναδική φορά σαν απλός περαστικός. Ο άνθρωπος έδειξε τακτ. Δεν με εκάλεσε να προσχωρήσω στο κόμμα του όπως έκανε με άλλους αφού άλλωστε ήξερε καλά τις απόψεις μου τις οποίες και σεβάστηκε. Στην επίσκεψη εκείνη γνώρισα μια υπέροχη γυναίκα. Την Δέσποινα Παπαδοπούλου. Μόλις με είδε έσπευσε να με αγκαλιάσει και να με φιλήσει φιλόξενα και ευγενικά. «Παρακολουθώ τις εκπομπές σας ανελλιπώς» είπε. «θα πρέπει να σας πω κυρία Παπαδοπούλου ότι είμαι αντίθετός σας»… «το ξέρω και για αυτό σας εκτιμώ πιο πολύ»… «Πως σας φέρθηκαν μετέπειτα οι άνθρωποι που ήταν δικοί σας επί επταετίας π.χ. ο Φρέντυ Γερμανός; Σας υποστήριξαν, ήρθαν να σας δουν;» Όχι ποτέ. Και κανένας δεν ξέρει πόσους μα πόσους βοήθησα τα χρόνια εκείνα. Δεν πειράζει…» Ο καναλάρχης περιστοιχιζόταν πλέον από τα πιο ακραία πρόσωπα. Ακραία όχι μόνο στην πολιτική… Ήταν οι γνωστοί φίλοι κόλακες που τον κανάκευαν φανερά και τον έφθειραν και τον έθαβαν και τον έκλεβαν δολίως και παντοιοτρόπως… Μετά από όλα αυτά και από τις δυσοίωνες προβλέψεις μου και μετά και από το κόψιμο της μιας από τις τρεις εκπομπές μου άρχισα να σκέπτομαι την παραίτησή μου. Αρχικά αρκέστηκα σε μια επιστολή (θα παρατεθεί) όπου μεταξύ των άλλων κάπου έλεγα την κομβική φράση: «δυστυχώς στον χώρο σου επικράτησαν τελικά όχι οι δικές μου συμβουλές αλλά άλλες φωνές, ηχηρότερες..» Ήξερα ότι ο καναλάρχης έπιανε πάντα τους γραπτούς υπαινιγμούς μου… 5 Η Παρακμή αρχίζει από το νέο κόμμα του και εξαπλώνεται… Η νομοτελειακή αλαζονεία. Η υποβόσκουσα συνωμοσία και η εμφάνιση του πρώτου αχυράνθρωπου… Ποιος μου χτύπησε πρώτος πονηρά την πόρτα; Φαίνεται πως το διάχυτο κλίμα της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη ενός δεξιού και χριστιανορθόδοξου «αντιιμπεριαλισμού», δημιούργησαν στους «αυθεντικούς» εκπροσώπους αυτών των αντιλήψεων την προσδοκία ότι θα μπορέσουν να βγουν από το πολιτικό περιθώριο, στο οποίο τους έχει καταδικάσει εδώ και δεκαετίες η κυπριακή τραγωδία του 1974. Ύστερα από τις περασμένες εκλογές, όπου το σύνολο των ψήφων της οργανωμένης ακροδεξιάς πλησίασε το 1%, οι ζυμώσεις στο «χώρο» πολλαπλασιάστηκαν. «Η κηδεία του Γιώργου Παπαδόπουλου ήταν η αρχή της αφύπνισης», μας πληροφορεί σχετικό ρεπορτάζ της «Αυριανής» (3/11/99), «καθώς έγινε η αιτία να σκεφθούν οι εις την δεξιά όχθη της ΝΔ ευρισκόμενοι Έλληνες πολίτες ότι πρέπει επιτέλους να χαράξουν πορεία προς τη Βουλή». Καθ” οδόν προς τη Βουλή, ωστόσο, οι επίδοξοι εθνοσωτήρες έγιναν μπίλιες μεταξύ τους για την πρωτοκαθεδρία. Την 1.11.99 ο ένας οργανώνει εκδήλωση στο Ιντερκοντινένταλ, έχοντας στο πλευρό του, άρτι διαγραφέντα από τη ΝΔ, υπό το μετωπικό σχήμα «Εθνική Συμμαχία», με τον «καναλάρχη». Οι δυο πρώτοι θα περιοριστούν -ως «Πρώτη Γραμμή»- σε μια λεόντειο σύμπραξη με το «Εθνικό Μέτωπο» του Μ Βη και κάποιους πολιτευτές της ΠΟΛΑΝ. Ούτε και στην απέναντι πλευρά όμως τα πράγματα θα εξελιχθούν ανέφελα: ενώ στην αρχή διαφαίνεται συνεργασία της Εθνικής Συμμαχίας με τους καθαρόαιμους ναζί της «Χρυσής Αυγής» (και η «Ελεύθερη Ώρα» δημοσιεύει υμνητικές συνεντεύξεις του φίρερ «καναλάρχη»), τελικά οι δεύτεροι προτιμούν την αποχή από τις εκλογές. Αυτόνομη κάθοδο θα επιλέξει και η άλλη οργανωμένη συνιστώσα του «χώρου», το «Κόμμα Ελληνισμός». Την πολυδιάσπαση ακολούθησε, όπως ήταν φυσικό, ένας αγώνας δρόμου για τη διασφάλιση της υποστήριξης των «προσωπικοτήτων» του ιστορικού βασιλοχουντισμού. «Δέσποινα Παπαδοπούλου, Στυλιανός Παττακός, Νικόλαος Μακαρέζος, Νικόλαος Ντερτιλής, Σπύρος Ζουρνατζής, Κώστας Τσίτουρας και πολύ σύντομα η ΕΠΕΝ τάσσονται ανεπιφύλακτα στο πλευρό της Εθνικής Συμμαχίας», μας πληροφορεί σε ενθουσιώδες άρθρο του στην «Ελεύθερη Ωρα» (21/12/99) ο Θ.Ν.Χατζηγώγος. «Όπως συνέβη σε όλη την Ευρώπη την δεκαετία του ’90, είναι καιρός να σηκωθούν και στην Ελλάδα τα εθνικιστικά φλάμπουρα». . Το τοπίο θα ξεκαθαρίσει μονάχα ύστερα από ένα χαρτοπόλεμο δηλώσεων. «Νικητής» αναδεικνύεται ο «καναλάχης» που αποσπά την ιδιόγραφη υποστήριξη του Ντερτιλή, φωτογραφίζεται με τη Δέσποινα και κατεβάζει ως υποψήφια στη Λακωνία την κόρη του Παπαδόπουλου. (Το κείμενο της κομματικής διεργασίας προέρχεται από σχετική τεκμηριωμένη ανάρτηση). parexigimenoi

«ΟΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΟΙ»

Ν. Καζαντζάκης – Ρ. Γκαρωντύ Δύο μεγάλοι διανoητές, που αντιμετώπισαν όρθιοι τον πόλεμο πολιτείας κι εκκλησίας «Τόσο σε άρθρα μου όσο και στην τηλεόραση, παρά την μετρημένη έκταση των δυνάμεών μου, έκανα πολλούς αγώνες για να ακουστούν απόψεις και στοιχεία (δικά μου αλλά και άλλων) για το Νίκο Καζαντζάκη και για το Ροζέ Γκαρωντύ. Και βέβαια ήταν μια μεγάλη ευκαιρία, συγκινητική και τιμητική για εμένα, όταν δέχτηκαν η Ελένη Καζαντζάκη και ο Ροζέ Γκαρωντύ, να μιλήσουν μαζί μου. Ανοίγω λοιπόν το αρχείο μου εδώ, ώστε το υλικό αυτό να γίνει κτήμα όλων των φίλων, των ερευνητών βιογράφων τους αλλά και όλου του κόσμου. Να προσθέσει στα τυχόν κενά της γνώσης αλλά και να ικανοποιήσει το πείσμα μου στο να μη δέχομαι να υπάρχουν ανυπεράσπιστα «παρεξηγημένοι» ανάμεσα στους μεγάλους διανοητές του κόσμου. Ο Καζαντζάκης και ο Γκαρωντύ, έχουν πολλά κοινά σημεία στη διαδρομή τους και μοιράστηκαν την ίδια περίπου αντιμετώπιση. Στις διαδρομές τους αυτές αν μπορέσω να προσθέσω κάτι ελάχιστο με το βιβλίο μου ετούτο, θα είναι σημαντικό.» Κ. Χατζιδάκης byzantio

«CAFE ΒΥΖΑΝΤΙΟ» – Α” Έκδοση

Σύγχρονο αλλά και διαχρονικό μυθιστόρημα με διαλόγους που τρέχουν χαριτωμένα και πικρόχολα φαινομενικά αλλά με εξαιρετικά βαθιές προεκτάσεις που αναδύουν το αληθινό πρόσωπο του σύχρονου αδιέξοδου κόσμου. Δοσμένο με μιά πλοκή γεμάτη σασπένς που κορυφώνονται ισοπεδοτικά μαζί με την κάθαρση η οποία όμως δεν σώζει κανέναν και τίποτα εκτός από την ελπίδα και την προσωπική ευθύνη του καθενός… byzanb

«CAFE ΒΥΖΑΝΤΙΟ» – Β” Έκδοση

Η Β΄έκδοση του μυθιστορήματος, είχε το ίδιο εξώφυλλο με την πρώτη και κάποιες μικρές διαφορές στο κείμενο. Η Δ΄έκδοση θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2003 θα έχει ανάλογες διαφορές και νέο εξώφυλλο, παραμένοντας όμως το κλασικό διαχρονικό μυθιστόρημα, διάκριση που κατέκτησε χάριν της αγάπης του αναγνωστικού κοινού. lennon

«JOHN LENNON»

Η ζωή, το έργο και η «πολιτική» δολοφονία του διάσημου John Lennon. oimen

«ΟΙ ΜΕΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΕ»

Οι δικτατορίες έρχονται και θάρχονται όσο δεν καταγγέλονται και δεν θα στιγματίζονται, όχι μόνο αυτοί που τις αποτολμούν αλλά και αυτοί που τις χειροκροτούν και τις στηρίζουν από ιδιοτέλεια. Και όσο αυτοί που αγωνίζονται εναντίον τους δεν αναγνωρίζονται και δεν επιβραβεύονται. Ανάλυση της δικτατορίας του ’67 και ονομαστικώς, ποιοί αντιστάθηκαν και ποιοί της συμπαραστράθηκαν. allagh

«ΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΥ ΝΑΥΑΓΕΙ»

Περιγραφή με στοιχεία συγκλονιστικά αλλά και με χιούμορ, της ολικής χρεωκοπίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ Γραμμένα από τον Κώστα Χατζιδάκη δεκαπέντε χρόνια πρίν την οριστική πτώση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. naked_woman

«ΓΥΜΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ»

Μια ακόμα τολμηρή παρουσία του Κώστα Χατζιδάκη στον χώρο του σύγχρονου δυνατού βιβλίου : Γυμνή Γυναίκα! Γυμνή όπως δεν την είδε ποτέ κανένας και όπως όλοι την θέλησαν, μέσα στον κόσμο μας του εγωκεντρισμού, της επιθυμίας, της βίας, της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. tv_kai_prasina_aloga

«TV ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΑ ΑΛΟΓΑ»

Η τηλεόραση είναι ο υπ’αριθμόν ένα κατηγορούμενος από τους σκεπτόμενους αλλά και από το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας. Και αυτό βέβαια δεν είναι μόνο σημερινό… Ο Κώστας Χατζιδάκης με το βιβλίο του ετούτο βρήκε και την κωμική πλευρά αυτής της τραγικής πραγματικότητας. garbo

«GRETA GARBO»

Μια βιογραφία της μεγάλης Γκάρμπο με τρυφερή προσέγγιση από τον συγγραφέα αλλά και με σεβασμό στην αλήθεια για την ζωή της μεγάλης αυτής στάρ. apagor

«ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ»

Το ξεσκέπασμα μιας τάξεως πραγμάτων και ανθρώπων, σε σπονδυλωτή μορφή διαδοχικών κειμένων που φωτίζουν, κατακεραυνώνουν και δεν διστάζουν να τα πουν όλα με το όνομά τους, ανεξαρτήτως κόστους.. Ένα βιβλίο που θά πρεπε να διδάσκεται, να αναλύεται και να διακινείται και πέραν του εμπορικού τρόπου. andreas

«Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΙ ΕΓΩ»

Πολιτικό βιβλίο (με στοιχεία αυτοβιογραφικά, όπου δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς) περιγράφει με αναλύσεις, μαρτυρίες και ντοκουμέντα την παράλληλη πορεία ενός συγγραφέα και ενός μεγαλοφυούς ανεπανάληπτου δημαγωγού. Στο βάθος της θάλασσας…Η γη καίει, ο ουρανός είναι άσπρος κι η θάλασσα αστραφτερή.  Τα βουνά σα μισοσβησμένες μολυβιές κλείνουν γύρω κι εμείς μέσα απ” αυτά ή έξω, δεν ξέρουμε, γιατί δεν διανύσαμε την απόσταση. Η θάλασσα έρχεται, όλο έρχεται σα να μας φέρνει μαντάτα για κάποιο ναυάγιο, σα να μας φέρνει συντρίμμια να τα φιλοξενήσουμε στα δικά μας συντρίμμια. Φέρνει νεκρά κοχύλια που ονειρεύονται τους βυθούς και πεθαμένους αστερίες πού “ναι σα μικροί σταυροί. Φέρνει λίγη απ” την ανταρσία του πελάγους και κουρελιασμένα φύκια που τα αραδιάζει στην αμμουδιά για να στεγνώσουν στα πόδια μας. Και οι άνθρωποι όλο φεύγουν. Γιατί φεύγουν, αφού είναι αιχμάλωτοι αυτής της μικρής αμμουδιάς; εκεί που ενταφιάστηκε ένα μικρό μπλε λουλουδάκι που ναυάγησε στα δικά τους  χέρια; Φεύγουν για να χαθούν ένα χειμωνιάτικο πρωί ή μια ζεστή κι ήρεμη νύχτα με φεγγάρι, πειστική, γεμάτη επιχειρήματα για το δικό τους ναυάγιο! Η αμμουδιά είναι γεμάτη σφουγγάρια, φελλούς φύκια, πρώην φυτά, γεμάτη κοχύλια, αχιβάδες, αστερίες, γεμάτη νέους και νέες που τραγουδάνε. Αλήθεια γιατί τραγουδάνε οι άνθρωποι; Κι η θάλασσα όλο έρχεται, όλο έρχεται. Έρχεται σε δυσανάλογες παράλληλες γραμμές, δυσανάλογες όπως τα αισθήματα, και φέρνει το σχήμα των απέναντι βουνών, τη βουή των μακρινών πολιτειών, το σφύριγμα των μοναχικών πλοίων που φεύγουν τη νύχτα με σβηστά φώτα, των έρημων καραβιών που ταξιδεύουν χωρίς πανιά, των μικρών καϊκιών που τρέχουν χωρίς επιβάτη, χωρίς καπετάνιο, χωρίς πυξίδα, χωρίς προορισμό,.. Φέρνουν τον ψίθυρο αυτών που έφυγαν κι άφησαν το έργο τους μισοτελειωμένο και χάλασε, τη λάσπη τους μισόφτιαγμένη και πέτρωσε, την αγάπη τους μόνη και πέθανε κι ενταφιάστηκε χωρίς λουλούδια και τώρα ψάχνουν και δεν την βρίσκουν κι όλο αρμενίζουν. Και στέλνουν μάταια μηνύματα που η θάλασσα όλο έρχεται και μας τα φέρνει. Μας φέρνει την πίκρα της γεύσης τους και τα κομμάτια απ” τα σκισμένα όνειρα τους που απότυχαν! Φέρνει μηνύματα από σβησμένους φάρους που κάποτε περήφανα θα φώτιζαν και το δικό μας πλοίο και μαντάτα από χώρες που δεν πήγαμε και δεν ονειρευτήκαμε ποτέ. Από αγαπημένα πρόσωπα που ποτέ δεν γνωρίσαμε… Μας φέρνει φαντάσματα και αναμνήσεις νεκρών και κόκκαλα πεθαμένων με την τελευταία λέξη -που δεν τόλμησαν- ακόμα σφηνωμένη ανάμεσα στα δόντια, με την αγάπη τους -ακόμα ποδοπατημένη- κάτω από το πέλμα. Τέλειοι μέσα στο σκοτάδι της επιδίωξής τους. Μας φέρνει μουσικές απαγορευμένες και ήχους και υποσχέσεις ψεύτικες που περιμένουν να δικαιωθούν μια μέρα. Κι η θάλασσα όλο έρχεται, έρχεται σε άνισες παράλληλες γραμμές -άνισες όπως η αγάπη- που διασταυρώνονται με τις άσπρες γραμμές των γλάρων που πετάνε. Καμιά φορά η θάλασσα αποχωρεί. Αποχωρεί σαν κουρασμένη ερωμένη, σα νικημένος στασιαστής που αποκρούστηκε και φεύγει αφού απόθεσε την άμμο ένα γύρω. Την άμμο! Τέφρα της μετανοίας της. Τέφρα όλων όσα χάσαμε σήμερα,..

Απόσπασμα από βιβλίο του Κώστα Χατζιδάκη

ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΝΥΧΤΕΣ

logo
© 2017 ekpompi.gr | Επικοινωνία: kx@ekpompi.gr